Wytłaczarki powstały w XVIII wieku. Za pierwszą na świecie uważa się pierwszą wytłaczarkę, ręczną wytłaczarkę tłokową zbudowaną przez Josepha Bramaha (Anglia) w 1795 roku do produkcji rur ołowianych bez szwu. Od tego czasu aż do pierwszych 50 lat XIX wieku wytłaczarki były używane głównie do produkcji rur ołowianych, makaronów i innego przetwórstwa spożywczego, a także w przemyśle ceglanym i ceramicznym. Pierwszym udokumentowanym rozwojem wytłaczarek jako metody wytwarzania był wniosek patentowy R. Broomana z 1845 r. dotyczący produkcji drutu gumowego Goodyear za pomocą wytłaczarki.
Wytłaczarkę tę udoskonalono następnie i w 1851 roku zastosowano ją do pokrycia drutu miedzianego pierwszego kabla podmorskiego łączącego firmy Dover i Calais. W 1879 roku Anglik M. Gray uzyskał pierwszy patent na wytłaczarkę spiralną Archimedesa. W ciągu następnych 25 lat metody wytłaczania stopniowo zyskiwały na znaczeniu, a wytłaczarki napędzane elektrycznie szybko zastąpiły dotychczasowe, ręczne. W 1935 roku niemiecki producent maszyn Paul Troestar wyprodukował wytłaczarkę do tworzyw termoplastycznych. W 1939 roku opracowali wytłaczarki do tworzyw sztucznych do obecnego poziomu-nowoczesnej wytłaczarki jednoślimakowej.
